НӘСЫЙХӘТ

          Нәби Дәүли тагын: — Дидактика! — дияр.

          Дисә-дияр, бәлки бер файдасы тияр.

Ачулансаң ачулан, тик явызланма,

Хөрмәт күрсәт, — яраклашма, сагызланма.


Бул булалсаң эре, ләкин эреләнмә.

Сүзең якла, — җаһилләрчә киреләнмә.


Гайрәт белән усаллыкны бутый күрмә.

Горурлансаң горурлан, — мактанып йөрмә.


Түбәнчелек — әйбәт, ләкин түбәнләнмә.

Ирешсәң данга, — бер дә әллә кемләнмә.


Каныкма көнләшүдән, дустанә көнләш,

Мәйдан тотар булсаң, — аяк чалмый көрәш.


Тыйнак булу әле — йомшак булу түгел,

Һөҗү-калҗыңлы (сатира-юмор) булсаң бул, — чамаңны бел.


Кабат кирәк булыр кое, — төкермә син.

Көчек булсаң була бир, — айга өрмә син.


«ШАГЫЙРЬЛӘР» ТУРЫНДА

Борынгыда халык акыннары

Язмаганнар кәгазь я тузларга, —

Чөнки укый-яза белмәгәннәр,

Сөйләгәннәр көйләп кубызларда.


Безнең заман «шагыйре» ул башка:

Укый-яза белә, сөйли белми, —

Һәр белемле бәндә шигырь яза,

Кубызы юк, ләкин, көйли белми.


Кирәк кыюы, кирәк базмаганы

Яза бирә «тузга язмаганны»...